Het meer verdween… en een pad van 100 jaar kwam terug
Twee kano's. Vier mensen. Zo klein ben je hier. En vlak boven het water, langs de rotswand, loopt een smalle richel. Dat is een pad. Een heel oud pad. En normaal ligt het onder water.
In ons vorige verhaal zagen we hoe het stuwmeer van Canelles het dorp Finestres zijn land afnam. Nu rijden we naar het andere eind van datzelfde meer. Naar een kloof die zo smal is, dat er geen weg doorheen gaat. Alleen een pad.
In het kort
- 📍Congost de Mont-rebei, op de grens van Catalonië en Aragón
- 🥾Wij liepen zo'n 14 km, heen en terug over hetzelfde pad
- 💧Stuwmeer Canelles half oktober op zo'n 45%
- 🪨Het oude pad uit 1924 kwam weer boven water
- 🌉Hangbrug, en een pad hoog in de rotswand
- 🚐Campers: kom vroeg, de parkeerplaats is niet voor campers
💧 Het meer dat een rivier werd
Bij een wegwijzer kun je kiezen. Het ene pad loopt hoog langs de helling, het andere over de bodem van het meer. Normaal bestaat dat tweede pad niet. Dan staat hier gewoon water. Op de rotsen zie je de witte badrand: tot daar staat het water normaal.
Half oktober stond Canelles op zo'n vijfenveertig procent. Een jaar eerder was dat nog drieënzestig procent. Deze kloof ligt aan het ondiepe eind van het meer, dus hier zie je het als eerste. En wat je hoort, is niet het meer. Het is een rivier.
⛰️ De poort van de Montsec
Dwars door de Montsec heeft de rivier, de Noguera Ribagorçana, een kloof gezaagd. De wanden zijn tot vijfhonderd meter hoog. Op het smalste punt zitten ze maar zo'n twintig meter uit elkaar. Links is Catalonië, rechts is Aragón.
Vanaf het infobord mag je niet meer verder met de fiets, en er wordt gevraagd om stil te zijn. Dat is niet moeilijk. Ramona loopt voorop, over de hangbrug. Daarna wordt het pad smaller en slechter, met losse keien en boomwortels. En dan sta je ín de kloof.
⛏️ Twee paden: 1924 en de dam
Lang voordat hier wandelaars kwamen, was deze kloof een verbinding voor de mensen uit de dorpjes aan beide kanten van de Montsec. In 1924 liet de Mancomunitat de Catalunya hier een pad uithakken. Met de hand, met pikhouweel en schop, laag boven de rivier.
Toen kwam de dam. In 1960 ging de stuwdam van Canelles open, honderdvijftig meter hoog. Begin 1977 bereikte het water deze kloof. Het oude pad verdween onder water en de kloof was dicht. Maar de mensen gaven het niet op: op 14 mei 1978 kwamen bijna vijftienhonderd mensen samen bij de kapel van de Mare de Déu de la Pertusa. Op 17 oktober 1982 ging het nieuwe pad open, op sommige plekken tot zestig meter hoger dan het oude.
👀 Wat wij zagen
Het oude pad komt alleen tevoorschijn als het meer onder de helft staat. Dit jaar was het zover. Daar beneden, langs de rotswand, lag een smalle richel vlak boven het water. Het pad uit 1924, dat sinds 1977 bijna altijd onder water ligt. En nu lag het daar weer. Droog.
Bij een uitzichtpunt besloten we om te keren. Je kunt nog verder, maar we hadden er al een flink stuk op zitten. Vanaf het bankje kijk je recht naar beneden. Geen reling. Alleen diepte.
Een pad dat sinds 1977 bijna altijd onder water ligt.
En dat er nu, heel even, weer is.
Tot het water terugkomt.
Wat het voor ons betekende
Voor ons kostte het ruim twee uur omrijden. En ja, dat was het zeker waard. Niet alleen om de kloof zelf, maar omdat we iets zagen wat de meeste mensen nooit zien.
Het is ook een eerlijk verhaal. Op veel plekken loop je langs de rand zonder reling, het pad is slecht met grote losse keien, en op de steile stukken zijn de stenen glad, zelfs als het droog is. Met hoogtevrees of kleine kinderen zouden wij het niet doen. Maar onderweg staan prachtige bankjes, heerlijk om te picknicken.
💡 Onze tip
Kom vroeg: de grote parkeerplaats is niet voor campers en de camperplek kan vol staan. Neem eten en water mee (de kiosk en de wc's waren bij ons dicht) en trek goede schoenen aan.
Zelf bezoeken
Congost de Mont-rebei
Parkeerplaats La Masieta (start van de wandeling)
Montsec, Lleida, Catalonië
Spanje 🇪🇸
GPS: 42.09740, 0.69870