Het water bleef stromen

Een vergeten plek, verscholen tussen het groen van Cantabrië.

Op het eerste gezicht lijkt La Fuente del Francés, bij Hoznayo, vooral een plek waar de natuur vrij spel heeft gekregen.

Water, rotsen, oude muren en een grot die diep tussen de bomen verborgen ligt.

Maar wanneer we verder lopen, ontdekken we steeds meer sporen van een totaal andere wereld.

Hier kwamen ooit mensen naartoe vanwege het mineraalwater.

Er ontstond een kuuroord met baden en verblijfsplaatsen, en later werd het water zelfs gebotteld en verkocht onder de naam Aguas de Hoznayo.

Vandaag is veel daarvan verdwenen.

Gebouwen raakten in verval, andere verdwenen helemaal en de natuur nam het terrein langzaam weer over.

Maar één ding bleef.

Het water stroomt nog steeds.

Een plek gevormd door water

🌿 De natuur neemt het terug

Dit vinden wij misschien wel het bijzondere aan La Fuente del Francés.

Ooit was dit een plek waar mensen speciaal naartoe reisden voor het mineraalwater.

Er stonden gebouwen, er waren baden en wandelpaden en later werd het water hier zelfs gebotteld.

Vandaag is veel daarvan verdwenen.

Oude muren verdwijnen tussen de bomen.

Mos en planten groeien over stenen die ooit onderdeel waren van het kuuroord.

Paden raken overwoekerd en sommige gebouwen zijn nauwelijks nog terug te herkennen.

Maar terwijl bijna alles wat mensen hier bouwden langzaam verdween, bleef één ding bestaan.

Het water.

Het stroomt nog altijd tussen de rotsen en door de grot.

Misschien is dat wel het mooiste aan deze plek.

Mensen kwamen en gingen.

Gebouwen werden gebouwd en verdwenen weer.

Maar de natuur ging gewoon verder.

🏚️ De overblijfselen van het kuuroord

Tijdens onze zoektocht komen we steeds meer sporen tegen van wat hier ooit heeft gestaan.

Oude muren, vervallen gebouwen en restanten langs het water.

Soms is nauwelijks nog te herkennen waarvoor een gebouw ooit werd gebruikt.

Dat maakt La Fuente del Francés juist zo bijzonder.

Je loopt door een landschap waarin verschillende perioden door elkaar heen lijken te lopen.

Van het oude kuuroord en de verblijfsplaatsen tot de latere periode waarin Aguas de Hoznayo hier werd gebotteld.

Wanneer je tussen de ruïnes loopt, is het bijna moeilijk voor te stellen dat mensen hier ooit speciaal naartoe reisden.

Dat gasten hier verbleven.

Dat er werd gebaad in mineraalwater.

En dat deze stille plek ooit vol leven was.

Nu zijn de gebouwen stil.

Veel is verdwenen.

En langzaam verdwijnen ook de laatste overblijfselen tussen het groen.

💧 Het water van La Fuente del Francés

Tussen de ruïnes en het groen vinden we uiteindelijk datgene waar deze hele plek ooit om draaide.

Het water.

Lang voordat hier hotels, badhuizen en andere gebouwen verschenen, kwamen rond Hoznayo al verschillende mineraalbronnen uit de ondergrond naar boven.

Juist dat water maakte deze plek bijzonder.

Mensen kwamen ervoor naar La Fuente del Francés, namen er baden en dronken het bronwater. Later werd het zelfs gebotteld en verkocht als Aguas de Hoznayo.

Maar terwijl de gebouwen verdwenen, bleef het water zijn weg vinden.

Tussen de rotsen.

Door het bos.

En diep verscholen in de Gruta del Diablo.

Misschien vertelt deze plek daarom eigenlijk twee verhalen tegelijk.

Een verhaal over wat mensen rond het water hebben gebouwd.

En een verhaal over wat er overblijft wanneer bijna alles wat mensen bouwden weer verdwijnt.

Het water stroomt verder.

Onze ervaring

La Fuente del Francés is precies het soort plek waar wij tijdens onze reis graag naar zoeken.

Niet omdat hier één grote bezienswaardigheid staat die je gezien móét hebben.

Maar omdat je tijdens het wandelen steeds nieuwe aanwijzingen tegenkomt van wat hier vroeger is geweest.

Het ene moment loop je tussen het groen en langs het water.

Even later sta je voor een vervallen muur, een oud gebouw of restanten waarvan je je afvraagt waarvoor ze ooit werden gebruikt.

En uiteindelijk ontdek je tussen de rotsen de Gruta del Diablo.

Juist die combinatie van natuur, geschiedenis, ruïnes en mysterie maakt deze plek voor ons bijzonder.

Het is ook een plek waar je merkt hoe snel iets kan verdwijnen.

Mensen bouwden hier een kuuroord, hotels en andere gebouwen. Later werd hier mineraalwater gebotteld.

Veel daarvan is inmiddels verdwenen.

Maar het water is gebleven.

Onze tip: neem hier vooral de tijd.

Loop niet alleen rechtstreeks naar de grot, maar kijk onderweg goed om je heen. Juist tussen de bomen en langs het water vind je nog allerlei overblijfselen van het verleden.

Want pas wanneer je weet wat hier ooit was, zie je dat je niet zomaar door een bos wandelt.

Je loopt door de resten van een vergeten kuuroord.

🥾 Wandelroute naar La Fuente del Francés

De beste manier om La Fuente del Francés te ontdekken is te voet.

Vanaf Hoznayo wandel je het groene gebied rond het voormalige kuuroord in. Onderweg kom je langs het water en ontdek je tussen de begroeiing steeds meer restanten van gebouwen die ooit onderdeel waren van deze plek.

Neem vooral de tijd om rond te kijken. Niet alle overblijfselen zijn duidelijk aangegeven en juist daardoor voelt het soms alsof je zelf stukje bij beetje het oude kuuroord ontdekt.

Uiteindelijk kun je verder wandelen richting de Gruta del Diablo, waar het landschap steeds rotsachtiger wordt en het water tussen de stenen zijn weg zoekt.

🥾 Moeilijkheid: eenvoudig tot plaatselijk wat avontuurlijk
🌿 Ondergrond: bospaden, stenen en rotsachtige stukken
🥾 Schoenen: stevige wandelschoenen aanbevolen
⚠️ Let op: rond het water en bij de grot kunnen stenen erg glad zijn
💡 Onze tip: ga niet gehaast rechtstreeks naar de grot. Juist de ruïnes en kleine overblijfselen onderweg maken deze wandeling bijzonder.